Astarot - Muller

Muller, fartura de loita

¿qué che hei decire, mullere?

si ti és coma a terra nosa,

e a terra coma ti é!

e a terra coma ti é, ai la lelo ai lala...

Deixeivos entrambas soias

anque convosco eu quedei

valeira quedou a terra,

e ti sementada, abofé. (bis)

E o vento dicia

pronto hei de volver,

pra tira-la fame, pra poder comer... (bis)

pra tira-la fame, pra poder comer

Ai, muller,

¿cántas noitiñas, te deitaches coa tristura?,

e o vento frío traía,

as novas dos que marmuran.

as novas dos que marmuran, ai la lelo ai lala...

E o vento decia,

pronto hei de volver,

pra tira-la fame, pra poder comer... (3 veces)

E ti és o milagre da terra

e a terra é un milagre teu

mestura de mel e cerna

de fera e de anxo do ceo.

Pariches de pé o fillo,

como fan no monte as bestas.

E hoxe que eu volto vencido,

pra que eu venza ti te deitas.

E o voltar, ¿qué che hei decir?

Maldito o día e a hora

en que vos deixei aquí

pra percurar a vida fora!

O inverno da emigración

roubóunos a primavera,

quén eu era, xa non son,

e ti non és a que eras

Xa poden os leiros dar

colleitas ben abondosas,

poden en Madrid falar

con palabras ben fermosas,

que nunca, nunca nos han de pagar

a nosa fame de outrora!

E o vento decia

pronto hei de volver,

pra tira-la fame, pra poder comer... (se repite hasta el final)